Perşembe, Ekim 25, 2012
An...
Uzun zaman oldu. Paylaşmıyorum ama bu yazmadığım anlamına gelmesin. Hicbir sey beni yazmaktan alikoyamaz. Ee madem yazıyorum neden paylaşmayayim diye düşündüm. Bugün çok ilginç bir sey oldu hayatın önemi anlamama yardımcı olacak. Paylaşmaya iten sebep de buydu. Öğle vaktinde günlük rutin işlerle meşgul oluyorken nefes almak için balkona çıktım. Bulvar üzerinde marketten ellerinde poşetleri ile donen bir teyzeyi gördüm. Mmuhtemelen torunuydu o sevimli cocuk. Bur elinde poşet bir elinde torunu evlerine donüyordu sanırım. Yüzlerinde tatlı bir tebessüm. Onları izlemeye dalmisken, arabanın hala kulaklarımda cinlayan o iğrenç sesi getirdi beni kendime. Teyzeyle torunu gözümün önünden bir yıldız gibi kaydı. Yüzlerindeki tebessüm hala aklımda. Bir saniye sonrası bile belli değil hayatta. Son günlerde bunu o kadar sık yasadım ki bu gercegi kabullenmemek mümkün değil. Lütfen kimse kimsenin kalbini kırmasın. Yaşadığınız her anın kıymetini bilin.
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)