Cuma, Mart 08, 2013

Halet-i Ruhiye

Hicbir şey yapmak istememe gunlerinden biri. Ayni zamanda kendini yapmaya mecbur hissetme gunlerinden de. Yine de yapmaya mecbur hissettigin şeyler agir basiyor. Onlari cabucak halledip başliyorsun hicbir şey yapmamaya. Sonra zamanin kiymetini hatirliyorsun. E diyorsun yazayim o zaman. İcini boşaltiyorsun. Rahatliyorsun, yazdikca akiyor cumleler. Arkasindan hangi cumleyi kursam acaba diye dusunmene firsat vermeden bir nokta koyuluyor, ardindan başka bi nokta daha. Bazen her şeyden, herkesten soyutlayip kendini, dusuncelerinle başbaşa kalmanin huzurunu yaşiyorsun. Sıkmadan kendini, gozlerink kapatip dalip gidiyorsun. Yaşanilanlari ya da yaşayacaklarini dusunuyorsun. Bazen istemsiz gulumsuyorsun ya da doluyor gozlerin. Zaman akip gitmiş oluyor. Gozunu actiginda bakiyorsun sabah olmuş. Yeni bir gune başlamanin şukruyle merhaba diyorsun...

Perşembe, Mart 07, 2013

Pişmaniye

Bi işi duşunmeden yapmicaksin arkadaş. Enine boyuna dusunup, sonuclarinin ne olacagini kestirmeden atlamicaksin hemen. Sonra hayatinda hic yasamadigin pişmanligi yasicaksin. Ya da tam tersi takmicaksin hicbir şeyi canin o an ne yapmak isterse onu yapicaksin, ertelemiceksin duygularini, bagirmak istersen bagiricaksin,gulmek istersen aticaksin kahkahani... Yaptiklarindan da zerre pişman olmicaksin. İhtimaller bunlar olduguna gore, şimdi hangisini yapmaya karar vericeksin? Ben ilkini yaşiyorum şu an. Neden yaptim ki. Ne aptallikti. Şimdi zamani geri de alamam. Duşun dur şimdi. Gecmiş olsun!

Merak İyidir Bazen

Gecenin bilmem kaçı. Saate bakmaya bile mecalim yok ama bu saate kadar uğraşmaya çok merakliyim. Bu saate kadar beni ugrastiran şey ise zaten merak. Öğrenme merakı. Sevgili Maslow'un hiyerarşisinde bi aksama var. Su an fizyolojik ihtiyaclarım dahil bilme ve anlama ihtiyacımın önüne hiçbir ihtiyacım geçemiyor. Olsun, baya mutluyum böyle. Masa basında oturmaktan ağrısa da belim sınırı yok öğrenmenin. :)

Çarşamba, Mart 06, 2013

Bu notun başligi: Karmakarişik

Bir gun daha geride kaldi. Bir gun daha eksildi omrumuzden. Zaman o kadar cabuk akip giderken kacirdiklarimizin farkinda olmamak, ona buna kafa takmak mi? Karmakarisik hissediyorum, yorgunum. Son gunlerde aşiri bir şekilde kalp agrisi cekiyorum. Bugun giderek şiddetlenen bir agri olarak devam ediyor. Gelecekten emin olmak istiyor insan. Sonra dusunuyor belki de hic varolmayacak bir gelecegi dusunmek ne kadar mantikli. Şimdi hatirladim neden yoruldugumu; kaybettigim mantigimi ariyorum ben Buldugumda sanirim dunyanin en mutlu ve saglikli insani olucam.

Alan Sınavı Sorunsalı

Lisans mezunu öğretmen adaylarını ki bunlardan biri de benim, kpss yetmiyormuş gibi şimdi de alan sınavı bilmecesiyle sınıyorlar. Bilmem kaç tane alandan sadece onaltı alanda bu sınavı yapmalarının yanında bir de bazı bölumlere adaletsiz konu dağilimi da başka bir sorun. Sinava yaklaşik dort ay kala yapilan aciklama ne kadar adil! bir ulkede yasadigimizin kanitidir. Ne diyim. Butun oğretmen arkadaşlarima simdiden allah kolaylik versin demekten başka diyecek bir sözüm yoktur.

Cuma, Ocak 04, 2013

21.YY'da Orta Çağ

Şeker Portakalı ile Fareler ve İnsanlar kitapları müstehcen ve sakıncalı bulunmuş. Böyle bir zihniyet böyle bir zamanda hala varlığını sürdürebiliyor. Çocuk romanı olarak okutulan Şeker Portakalı, romanı okutan öğretmen hakkında soruşturma açılmasına da sebep olmuş. 2013 Türkiyesi'nde böyle konuların tartışılması dahi esef verici bir durum. Üstelik "Şeker Portakalı" adlı kitap, Milli Eğitim Bakanlığı 100 Temel Eser kapsamında. Kitabın ne olduğunu bilmeden açılan soruşturma, bu ne perhiz bu ne lahana turşusu dedirtiyor insana.
Okullarda cemaatler tarafından dağıtılan, edebi yönü tartışmalı birçok kitabın dağıtılmasına göz yumulurken, Dünya Çocuk Edebiyatı'nın önemli eserleri sansürleniyor. Bunun birkaç yıl sonrasını hayal bile edemiyorum. Sanırım filmlerdeki mozaikler, programlardaki bipler gibi, kitaplarda da bir mozaik-bip mevzusu gündeme gelecektir.
21. Yy' da ileri gidiş yerine geriye dönüş yaşanıyor. Bu bana birkaç yıl önce izlediğim Gülün Adı filmini anımsattı. “Gençler artık hiçbir şeyi öğrenmek istemiyor, bilim geriliyor, tüm dünya tepetaklak olmuş, körler körleri yönetiyor ve onları uçuruma sürüklüyorlar…”  Eco'nun bu cümlesi tam da oturdu. Kısacası aileler çocuklarınıza Şeker Portakalı'nı okutun. Hatta içinizde okumayan varsa derhal okusun.

Perşembe, Ekim 25, 2012

An...

Uzun zaman oldu. Paylaşmıyorum ama bu yazmadığım anlamına gelmesin. Hicbir sey beni yazmaktan alikoyamaz. Ee madem yazıyorum neden paylaşmayayim diye düşündüm. Bugün çok ilginç bir sey oldu hayatın önemi anlamama yardımcı olacak. Paylaşmaya iten sebep de buydu. Öğle vaktinde günlük rutin işlerle meşgul oluyorken nefes almak için balkona çıktım. Bulvar üzerinde marketten ellerinde poşetleri ile donen bir teyzeyi gördüm. Mmuhtemelen torunuydu o sevimli cocuk. Bur elinde poşet bir elinde torunu evlerine donüyordu sanırım. Yüzlerinde tatlı bir tebessüm. Onları izlemeye dalmisken, arabanın hala kulaklarımda cinlayan o iğrenç sesi getirdi beni kendime. Teyzeyle torunu gözümün önünden bir yıldız gibi kaydı. Yüzlerindeki tebessüm hala aklımda. Bir saniye sonrası bile belli değil hayatta. Son günlerde bunu o kadar sık yasadım ki bu gercegi kabullenmemek mümkün değil. Lütfen kimse kimsenin kalbini kırmasın. Yaşadığınız her anın kıymetini bilin.