Ölümün elinden bir şeyler koparmaktır yazmak. Geriye bir şeyler bırakmak, kendini anlatabilmek ve kalıcı olmaktır. Yazarken yazdığın anı tekrar yaşayamazsın ama onu düşlersin. Düşlerey dalarken yazan, yazmaktan mutludur. Düşse, onu yaşatan yazanı sever ve bırakamaz. Bu böyle artarak devam eder.
Yazmak kendinle yüzleşmektir. Kendine gerçekleri bir kez daha göstermektir. Kendinle konuşmaktır ve kendinle konuşmak insanın psikologudur. O anda kendini ya da her ne yazıyorsan, yazdığını şiddetle yargılamaktır. Yargılarken farkedersin ki buluvermişsin cevaplarını sorunlarının...
Ruhunun bedeninle buluşmasıdır yazmak. Gözlerinin önüne sererken öğretir sana, yeniden öğretir. Belki derin, kapanmak bilmeyen yaralar açar kalbinde ama öğretmekten vazgeçmez.
Içimdeki yabancıyla uçsuz bucaksız yolculuğumda bu acıya her zaman varım...

Hiç yorum yok:
Yorum Gönder