Çarşamba, Mart 06, 2013

Bu notun başligi: Karmakarişik

Bir gun daha geride kaldi. Bir gun daha eksildi omrumuzden. Zaman o kadar cabuk akip giderken kacirdiklarimizin farkinda olmamak, ona buna kafa takmak mi? Karmakarisik hissediyorum, yorgunum. Son gunlerde aşiri bir şekilde kalp agrisi cekiyorum. Bugun giderek şiddetlenen bir agri olarak devam ediyor. Gelecekten emin olmak istiyor insan. Sonra dusunuyor belki de hic varolmayacak bir gelecegi dusunmek ne kadar mantikli. Şimdi hatirladim neden yoruldugumu; kaybettigim mantigimi ariyorum ben Buldugumda sanirim dunyanin en mutlu ve saglikli insani olucam.

Alan Sınavı Sorunsalı

Lisans mezunu öğretmen adaylarını ki bunlardan biri de benim, kpss yetmiyormuş gibi şimdi de alan sınavı bilmecesiyle sınıyorlar. Bilmem kaç tane alandan sadece onaltı alanda bu sınavı yapmalarının yanında bir de bazı bölumlere adaletsiz konu dağilimi da başka bir sorun. Sinava yaklaşik dort ay kala yapilan aciklama ne kadar adil! bir ulkede yasadigimizin kanitidir. Ne diyim. Butun oğretmen arkadaşlarima simdiden allah kolaylik versin demekten başka diyecek bir sözüm yoktur.

Cuma, Ocak 04, 2013

21.YY'da Orta Çağ

Şeker Portakalı ile Fareler ve İnsanlar kitapları müstehcen ve sakıncalı bulunmuş. Böyle bir zihniyet böyle bir zamanda hala varlığını sürdürebiliyor. Çocuk romanı olarak okutulan Şeker Portakalı, romanı okutan öğretmen hakkında soruşturma açılmasına da sebep olmuş. 2013 Türkiyesi'nde böyle konuların tartışılması dahi esef verici bir durum. Üstelik "Şeker Portakalı" adlı kitap, Milli Eğitim Bakanlığı 100 Temel Eser kapsamında. Kitabın ne olduğunu bilmeden açılan soruşturma, bu ne perhiz bu ne lahana turşusu dedirtiyor insana.
Okullarda cemaatler tarafından dağıtılan, edebi yönü tartışmalı birçok kitabın dağıtılmasına göz yumulurken, Dünya Çocuk Edebiyatı'nın önemli eserleri sansürleniyor. Bunun birkaç yıl sonrasını hayal bile edemiyorum. Sanırım filmlerdeki mozaikler, programlardaki bipler gibi, kitaplarda da bir mozaik-bip mevzusu gündeme gelecektir.
21. Yy' da ileri gidiş yerine geriye dönüş yaşanıyor. Bu bana birkaç yıl önce izlediğim Gülün Adı filmini anımsattı. “Gençler artık hiçbir şeyi öğrenmek istemiyor, bilim geriliyor, tüm dünya tepetaklak olmuş, körler körleri yönetiyor ve onları uçuruma sürüklüyorlar…”  Eco'nun bu cümlesi tam da oturdu. Kısacası aileler çocuklarınıza Şeker Portakalı'nı okutun. Hatta içinizde okumayan varsa derhal okusun.

Perşembe, Ekim 25, 2012

An...

Uzun zaman oldu. Paylaşmıyorum ama bu yazmadığım anlamına gelmesin. Hicbir sey beni yazmaktan alikoyamaz. Ee madem yazıyorum neden paylaşmayayim diye düşündüm. Bugün çok ilginç bir sey oldu hayatın önemi anlamama yardımcı olacak. Paylaşmaya iten sebep de buydu. Öğle vaktinde günlük rutin işlerle meşgul oluyorken nefes almak için balkona çıktım. Bulvar üzerinde marketten ellerinde poşetleri ile donen bir teyzeyi gördüm. Mmuhtemelen torunuydu o sevimli cocuk. Bur elinde poşet bir elinde torunu evlerine donüyordu sanırım. Yüzlerinde tatlı bir tebessüm. Onları izlemeye dalmisken, arabanın hala kulaklarımda cinlayan o iğrenç sesi getirdi beni kendime. Teyzeyle torunu gözümün önünden bir yıldız gibi kaydı. Yüzlerindeki tebessüm hala aklımda. Bir saniye sonrası bile belli değil hayatta. Son günlerde bunu o kadar sık yasadım ki bu gercegi kabullenmemek mümkün değil. Lütfen kimse kimsenin kalbini kırmasın. Yaşadığınız her anın kıymetini bilin.

Salı, Eylül 25, 2012

Hayal mi? Gercek mi?

Tek hakikat: Ölüm. Yüzleşmek ne zor. O ana kendini alistirabilmek ne acı. Sessiz çığlıklar atarsın. Geri dönüşü olmaz. Beden oracikta soğuk soğuk uykuya dalmisken, ruh coktan terketmistir seni. Başka hükmü yok ki. Boyun eğmekten başka, karanlığa, o boşluğa, ayrılık geceyi ortunurken direnmekten başka çaren yok. Ne dersen de YALAN. Gercek bu. Son belli. Bekleme boşuna dönüşsüz gidişler bunlar. Ya da bitmeyecek başlangıçlar. Güzelliklerin başı. Hangisine inanırsan rahat edersin? İnancini kaybetmezsen her son, baş; her baş, son! Secim yapamazsın. Şanslı mıdır giden? Çok soru olusuveriyor kafamda. Cevabını veremesen digerinin, birikiyorlar. Uzaktan bakmak bile etkilerken, düşünmek bile mengene arasında kalmakla eşdeğer. Tek bir şey bir oh cektirebilir. Sadece bir rüya.

Cumartesi, Ağustos 18, 2012

Sosyal Paylaşım!

Kendimce, her geçen gün çoğalan, insanların yaşadıkları olumsuz olaylara teselli, olumlu olaylara da takdir beklercesine yaptıkları sosyalleşme çabasına sosyal paylaşım diyorum. Facebook, Twitter, Google +, Myspace derken insanlar artık günlük bir ihtiyaç gibi zamanlarının çoğunu bu sitelerde geçirmesi, buna bir de bu sitelerin retweet, x bunu beğen gibi emrivakilerinin eklenmesiyle; insanlar, hayatı birkaç adım geriden takip etmekte olduklarının farkına bile varamıyorlar ne yazık ki. Bazıları ise ayrı bir dünya. Onlar asosyallikten sosyalliğe geçişte her anını "mutluyum, üzgünüm, başım ağrıyor, @Istanbul, @Madrid" diye duyurup, insanların takip etmesini yadırgamalarını! "istemem yan cebime koy" mantığına bağlıyorum. Bunlar, işin aslında zararlı olmakla birlikte kötünün iyisi diyebileceğimiz durumu. Günümüzde hemen hemen herkesin evinde bulunan internet sayesinde özellikle 10 yaş altı çocuklar için ebeveynleri ya da abla abinin de model olmasıyla, psikososyal gelişim süreçleri üzerindeki tehlike de işin en olumsuz durumlarından. Bu tür sitelere bağımlı olan kişilerin, bu duruma uzak olanlara "asosyal misin?" diye çıkışması durumun ne kadar vahim olduğunu özetleyen başka bir olaydır.
Çözüm önerilerini araştırma yapmadan, uzmanların görüşlerini ögrenmeden yanlış yönlendirmek istemediğimden, biz halimizden memnunuz diyenlerin daha fazla tepkisini çekmeyerek bu kişilerin sanal dünyadan uzaklaşıp, hayatı kaçırmamaları dileğiyle diyerek noktalıyorum.

Çarşamba, Ağustos 15, 2012

Yazmak Üzerine

Ölümün elinden bir şeyler koparmaktır yazmak. Geriye bir şeyler bırakmak, kendini anlatabilmek ve kalıcı olmaktır. Yazarken yazdığın anı tekrar yaşayamazsın ama onu düşlersin. Düşlerey dalarken yazan, yazmaktan mutludur. Düşse, onu yaşatan yazanı sever ve bırakamaz. Bu böyle artarak devam eder.
Yazmak kendinle yüzleşmektir. Kendine gerçekleri bir kez daha göstermektir. Kendinle konuşmaktır ve kendinle konuşmak insanın psikologudur. O anda kendini ya da her ne yazıyorsan, yazdığını şiddetle yargılamaktır. Yargılarken farkedersin ki buluvermişsin  cevaplarını sorunlarının...
Ruhunun bedeninle buluşmasıdır yazmak. Gözlerinin önüne sererken öğretir sana, yeniden öğretir. Belki derin, kapanmak bilmeyen yaralar açar kalbinde ama öğretmekten vazgeçmez.
Içimdeki yabancıyla uçsuz bucaksız yolculuğumda bu acıya her zaman varım...